Woestijn

Hier sta ik. Links van mij een eindeloze zee, de rode zee. Rechts van mij de woestijn. De oneindige ruimte in twee verschillende gedaantes. In de onmetelijkheid van de natuur vind ik rust en word ik herinnerd aan de oneindigheid van het leven. Een Chinese spreuk luidt: Je kunt je weerspiegelingen niet in stromend water zien, maar wel in stilstaand water. Wat van zichzelf stil is, kan dingen tot stilte brengen.’ Ik word stil.
Terug in het land van mijn geboorte; Egypte. Terug naar mijn roots. Maar ook naar mijn innerlijke roots. De voedingsbodem van het leven, onze eigen innerlijke stilte waaruit ons leven geboren wordt, ieder moment opnieuw en opnieuw. Stilte is een vereiste om jezelf te vinden, of te hervinden.

Op 23 februari in Caïro zag ik voor het eerst het licht op deze aarde. Precies op de dag dat mijn broer twee jaar werd. Natuurlijk blijf ik hem pesten met het feit dat ik het allerleukste verjaardagscadeautje ooit voor hem was. Alle verjaardagen die daarop volgden heb ik gedeeld met hem; de cadeautjes, de taart en de aandacht.

In Egypte heerst politieke onrust. En natuurlijk vraag ik me ook regelmatig af bij het zien van het nieuws op TV in wat voor een wereld we leven met zoveel strijd, geweld en onenigheid. Er zijn mensen die niet meer naar het nieuws kijken. Is dat beter voor ons zenuwstelsel of sluiten we ons af van de realiteit?

Ik heb me altijd enorm verbonden gevoeld met de historische rijkdom van dit land; het oude Egypte met haar Farao’s, piramides en graven. Op mijn 13e verjaardag kreeg ik mijn lievelingsboek cadeau ‘Inwijding’ van Elisabeth Haich. Ik las het 3 keer achter elkaar. Een spirituele roman over een priesteres die leefde ten tijde van het oude Egypte. Haar spirituele ambitie om alle mystieke inwijdingen te ontvangen was zo groot dat haar leven als priesteres gefocust was op het bereiken van de hoogste spirituele inwijdingen als mens. Het boek beschrijft al deze inwijdingen die ze onderging en geeft essentiële kennis over esoterie, de geheimen achter het bestaan. Echter de laatste inwijding kon ze niet ondergaan omdat ze het aardse leven niet genoeg doorleefd had. Ze had geen persoonlijke liefde ervaren had, ze kende haar lichaam niet.

Ik herkende mezelf als tiener in dit verhaal. Ook mijn spirituele verlangen was groot: ook ik hunkerde naar eenheid met God. Ik was bereid veel rituelen in de wereld te ondergaan om tot een hogere staat van bewustzijn en bevrijding te komen. Ik wilde mijn lichaam of vrouwelijk schoon uitsluiten en bewust zijn van het tijdelijke reizen op aarde.

‘We zijn geen lichamen met een tijdelijk spirituele ervaring, maar we zijn spirituele wezens met een tijdelijke lichamelijke ervaring’. Dát wist ik al op jonge leeftijd.

Tot ik met een rotklap op de aarde viel, en meerdere keren. Ik werd met mijn neus op aardse feiten gedrukt; het bestaan is hier en nu. En ga er maar mee om in de stof, met je vlees. Emoties, conflict, teleurstelling, pijn, verlies, afscheid. Welcome to our planet.

We maken vaak een onderscheid in ons hoofd tussen de aardse wereld en de spirituele wereld. Voor mij zijn ze niet gescheiden meer. Spirituele groei is op de aarde, in onze relaties, in onze communicatie, in onze houding, in onze motivatie, in ons hart. Dieren zijn onze totums, rivieren onze aderen, de elementen onze opbouwstoffen. Het lichaam is de tempel van de ziel. De heiligste uitdrukking van spirituele energie in de stof. Wij zijn als bomen, hoe beter gegrond, hoe hoger we kunnen groeien. Met de aarde als voedingsbodem; Pacha Mama, zoals de Sjamanen moeder aarde noemen. De oermoeder voor ieder mens. Weerstand is een groeikans en de nacht is niet gescheiden van de dag. Intenties worden doelen en tranen zijn de parels van God. Wanneer je met meer heiligheid door je leven wandelt, zorgt het leven met meer heiligheid voor jou.

Een verhaal passeert mijn gedachten, een verhaal waarin Jezus wordt meegevoerd in de woestijn om op de proef gesteld te worden door de duivel. En Jezus zegt: ‘Ga weg, Satan! Want er staat geschreven: “Aanbid de Heer, uw God, vereer alleen hem.”’ De duivel laat hem met rust, en meteen komen er engelen om voor hem te zorgen.

‘Pray to God and then ty up your camel’ is een gezegde hier. Bid of mediteer of luister naar de oerklanken in de natuur. Het helpt de geest tot stilte te brengen. Het geeft ons een gevoel van waarachtigheid in ons zelf. We zijn onderdeel van iets groters. En.. tuig dan je kameel weer op, haal je paard van stal, stap in je auto, spring op je fiets. Op naar ons werk, onze taak, ons moederschap, onze baan: ons dharma in het leven. Vol overgave met God in onze motivatie, met kalmte in het hart, met helderheid in de geest.

Wanneer ik denk aan alles wat ik weet en geleerd heb, voel ik me rijk. Wanneer ik omhoogkijk naar de sterrenhemel boven de donkere eindeloze woestijn voel ik me nietig en klein. Wie ben ik eigenlijk op deze aardkloot te midden van dit oneindige universum. Hoe langer ik leef hoe en hoe meer ik groei, hoe minder ik ook lijk te weten of te zijn. Het geeft een stuk bescheidenheid in me waarmee ik me omarmd voel door iets wat groter is dan mezelf.

Het is verleidelijk om een spirituele shopper te worden om jezelf te vinden in deze tijd waar zoveel wordt aangeboden. Mensen hebben het gevoel er spiritueel bij te moeten horen. Ze willen niks missen. Waarheid is een hele zoektocht waarin je alles moet hebben geprobeerd. Wanneer je naar water zoekt in de woestijn heeft het geen zin om overal met je schep te gaan graven. Blijf op een plek en blijf scheppen totdat je de bron hebt gevonden. De diepte in. Hier. Nu.

What If?

What if religion was each other?
If our practice was our life?
If prayer was our words?
What if the Temple was the Earth?
If forests were our church?
If holy water—the rivers, lakes and oceans?
What if meditation was our relationships?
If the Teacher was life?
If wisdom was self-knowledge?
If love was the center of our being

A poem by Ganga White

25/02/2021
Copyright © 2021 DvN - Alle rechten voorbehouden